"ശ്രീ... ജയരാമാ....."
കച്ചേരി തകര്ക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് രാജു ഞെട്ടിയുണര്ന്നു...
ഓ... ഇതു ഇതുവരെ തീര്ന്നില്ലെ.. അടുത്തതു ബാലെ ആണ്. പണ്ടാരം രണ്ടു മണിയാവും തുടങ്ങാന്, നേരത്തെ സ്ഥലം പിടിക്കമെന്നു കരുതിയാ ഇവിടെ ഇരുന്നത്... ഉറക്കം വന്നിട്ടാണെല് വയ്യ... കുറച്ചു കറങ്ങി വന്നാലൊ?
അടുത്തിരുന്ന ആളിനോടു ഇപ്പം വരാമെന്നു പറഞ്ഞു രജു പുറത്തേക്കിറങ്ങി...
പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പരീക്ഷ ഇന്നലെയാണു തീര്ന്നത്. അച്ചനോടു നേരത്തെ അനുവാദം വാങ്ങിയിരുന്നു, പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല് ബാലെ കാണാന് വിടണമെന്നു. അമ്പലത്തില് പൂരം തുടങ്ങിയിട്ടു ഇന്നു നാലു ദിവസങ്ങളായി. അമ്മേടെ കൂടെ പൊയ്ക്കൊളാന് പതിവില്ലാതെ അച്ചന് അനുവാദം തന്നപ്പോള് ഏറെ സന്തോഷിച്ചു. അമ്പലത്തിലെത്തിയതും, അമ്മയും അനിയത്തിയും അയല്വക്കത്തുള്ള ചേച്ചിമാരും കൂടി ഒരു സ്ഥലത്തു ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഏതായലും ഇതു തന്നെ അവസരം. അമ്മയോടു ഏറെനേരം കേണിട്ടാണു കറങ്ങി വരാന് അനുവാദം തന്നത്, പരിപാടി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് ഇവിടെ എത്തണം എന്ന വ്യവസ്ഥയില്...
ഏതായാലും ഒന്നു കറങ്ങിവരാം എന്നു കരുതി അവന് കച്ചവടക്കാര് ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി. വളകച്ചവടക്കാരും, കളിപ്പാട്ടം വില്ക്കുന്നവരും കച്ചവടത്തിന്റെ ആവേശത്തിലാണ്. രാജു അതെല്ലാം നോക്കി കണ്ടു നടന്നു നീങ്ങി.
"അനിയത്തിക്കൊരു സെറ്റ് വള വാങ്ങിയാലൊ?" അവനോര്ത്തു. എപ്പോഴും അടികൂടുമെങ്കിലും അവളെ അവനു വല്ല്യ കാര്യമായിരുന്നു. ഒരു വളകടയിലെത്തി അവന് വളകള് തിരഞ്ഞു..
പെട്ടന്നാണ് ആ കടയില് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പെട്രൊമാക്സിന്റെ വെളിച്ചം അവന്റെ കണ്ണില് തട്ടിയത്. അവന് കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി നോക്കി.. അവന്റെയുള്ളില് ഒരു കുളിര്തെന്നല് വീശി. കടയുടെ ഒരറ്റത്തുനിന്നും ഒരു പെണ്കുട്ടി അവനെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നു... അവളുടെ ചുണ്ടില് ഒരു മന്ദഹാസമില്ലെ?.. ഉണ്ട്...
അവന് അറിയാതെ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അവള് അവനെത്തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകള് അവനോടെന്തൊ പറയണപോലെ അവന് തോന്നി..അതെ അവള് പറയുകയാണ് താന് എടുത്ത വളകള് കൊള്ളീല്ലാന്ന്.. അവന് അറിയാതെ ആ വളകള് തിരിച്ചു വച്ചിട്ട് വേറൊരു സെറ്റ് എടുത്തു അവളെ നോക്കി. അതും പോരാ എന്നര്ത്ഥത്തില് അവള് കണ്ണടച്ചു... അവന് വീണ്ടുമൊരു ജോടി വളകല് എടുത്ത് അവളെ നോക്കി... അവളുടെ കണ്ണൂകള് വിടര്ന്നു.. അതു മതിയെന്നു ആ കണ്ണൂകള് അവനോടു പറഞ്ഞു.. അവന് അതു വാങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ആ പെണ്കുട്ടിയും കൂടെയുള്ളവരും അവിടന്ന് നീങ്ങിതുടങ്ങിയിരുന്നു....
അവന് അറിയാതെ അവന്റെ കാലുകള് അവരെ പിന്തുടര്ന്നു.. അവര് പലഹാരകടയില് കേറിയതു കണ്ട് അവനും അവിടെ ചെന്നു ഓരൊ പലഹാരത്തിന്റെയും വില ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി... അവളും ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഓരൊ പലഹാരത്തിന്റെയും വില് കേള്ക്കുമ്പോള് അവനോര്ത്തു... അമ്മയോടു കുറച്ചൂടെ പൈസ വാങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന്...
പലഹാരങ്ങള് വാങ്ങി പെണ്കുട്ടിയും കൂട്ടരും അടുത്തുതന്നെയുള്ള കോഫി ഹൗസിലേക്കു കേറി.. ഏതൊ ഒരു ഉള്പ്രേരണമൂലമാവാം അവനും അവിടെ കേറി അവരുടെ അടുത്തയുള്ള ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുന്നു... സന്തോഷത്തോടെ അവന് ഒരു ചായക്കു ഒര്ഡര് കൊടുത്തു...
"കഴിക്കാന് എന്തേലും വേണൊ?"
"വേണ്ട" വെയിറ്ററുടെ ചോദ്യത്തിനു അലസമായി മറുപടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവനറിയാമായിരുന്നു ഇനി കയ്യില് ഒരു കോഫിക്കുള്ള പൈസ മാത്രമെ ഉള്ളുവെന്ന്...
ചായകുടിക്കിടയില് ഒളികണ്ണിട്ടുനോക്കുന്ന ആ പെണ്കുട്ടിയെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള് അവനു പെട്ടന്നൊരാശയം തോന്നി.. ഈ വള സെറ്റ് ആ കുട്ടിക്കു കൊടുത്താലൊ? അനിയത്തിക്കുവേണ്ടി ഇനിയും വാങ്ങാല്ലൊ... മാത്രമല്ല.. ഈ വളകള് ഈ കുട്ടിക്ക് നന്നായി ചേരുവേം ചെയ്യും...അങ്ങിനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടവന് അവളോടു കണ്ണുകള്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു...
"ഈ വളകള് ഞാന് നിനക്കു തരട്ടെ?"
അവളും തന്റെ കണ്ണൂകളാല് അവനെ അറിയിച്ചു..ഈ മേശപ്പുറത്തു വച്ചോളൂന്ന്...
ചായകുടി കഴിഞ്ഞു കൂടെയുള്ളവര് കൈകഴുകാന് പോയപ്പോള് അവന് പെട്ടന്നു ആ വള സെറ്റിന്റെ പൊതി അവളുടെ മേശപ്പുറത്തു കൊണ്ടുവച്ചു.. എന്നിട്ടു കൈകഴുകാനായി പോയി..തിരിച്ചുവന്നപ്പോള് അവള് ആ പൊതിയെടുത്തു തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള ബാഗില് ഇട്ടുകൊണ്ടു അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതാണു കണ്ടത്.. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനു അതിരില്ലായിരുന്നു...
കോഫി ഹൗസില് നിന്നും ഇറങ്ങിയ അവര് ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്കാണു പോയത്.. അവര്ക്കു പോവാനുള്ള ബസ് തയ്യാറായ് നില്ക്കുകയായിരുന്നു...അവര് അതില് കയറി...അല്പ സമയത്തിനു ശേഷം ബസ് നീങ്ങിതുടങ്ങി... അവള് ആരും കാണാതെ പിന്നില്നിന്നും അവളെ തന്നെ നോക്കിനില്ക്കുന്ന അവനെ കൈവീശി കാണിച്ചു.... പൂരത്തിരക്കയതിനാല് ബസ് മെല്ലെയാണു നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്നത്... അവന് ആ ബസിന്റെ പിറകെ ഏറെനേരം നടന്നു...
പെട്ടന്നാണ് അവന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയത്... അവന് അടുത്തുകണ്ട ഒരു കടയിലേക്കോടി.
"ചേട്ടാ... ആ പേനയൊന്നു തരാമൊ? ഒരു ചെറിയ പേപ്പറും.." ഒറ്റശ്വാസത്തില് അവനതു പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകള് ആ ബസിന്റെ പിറകെ ആയിരുന്നു...
തെല്ലൊരതിശയത്തോടെ ആ കടക്കാരന് കൊടുത്ത പേനയും പേപ്പറും വാങ്ങി അതില് അവന് തന്റെ പേരും സ്കൂളിന്റെ അഡ്രസ്സും എഴുതിയെടുത്ത് തിരികെ ഓടി..
അവന് നോക്കുമ്പോള് ബസ് കുറെയേറെ മുന്നോട്ട്പോയിരുന്നു... അവന് കച്ചവടക്കാര്ക്കിടയിലൂടെ ഓടി ബസ് എത്തിച്ചേരേണ്ട സ്റ്റോപ്പില് എത്തി കാത്തു നിന്നു... അല്പസമയത്തിനകം ബസ് എത്തിയതും അവന് അവളുടെ ശ്രദ്ധകിട്ടാനായി അല്പം മാറിനിന്നു..പക്ഷെ അവള് അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല....
ബസ് പതിയെ നീങ്ങിതുടങ്ങി... ഒരു പ്രാവിശ്യമെങ്കിലും അവള് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവന് ആ ബസ് പോയ ഭാഗത്തേക്കു നോക്കിനിന്നു...അവന് അറിയാതെ അവന്റെ കയ്യില് ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ആ കടലാസുതുണ്ട് ഊര്ന്ന് നിലത്തുവീണു....
കച്ചേരി തകര്ക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് രാജു ഞെട്ടിയുണര്ന്നു...
ഓ... ഇതു ഇതുവരെ തീര്ന്നില്ലെ.. അടുത്തതു ബാലെ ആണ്. പണ്ടാരം രണ്ടു മണിയാവും തുടങ്ങാന്, നേരത്തെ സ്ഥലം പിടിക്കമെന്നു കരുതിയാ ഇവിടെ ഇരുന്നത്... ഉറക്കം വന്നിട്ടാണെല് വയ്യ... കുറച്ചു കറങ്ങി വന്നാലൊ?
അടുത്തിരുന്ന ആളിനോടു ഇപ്പം വരാമെന്നു പറഞ്ഞു രജു പുറത്തേക്കിറങ്ങി...
പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പരീക്ഷ ഇന്നലെയാണു തീര്ന്നത്. അച്ചനോടു നേരത്തെ അനുവാദം വാങ്ങിയിരുന്നു, പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല് ബാലെ കാണാന് വിടണമെന്നു. അമ്പലത്തില് പൂരം തുടങ്ങിയിട്ടു ഇന്നു നാലു ദിവസങ്ങളായി. അമ്മേടെ കൂടെ പൊയ്ക്കൊളാന് പതിവില്ലാതെ അച്ചന് അനുവാദം തന്നപ്പോള് ഏറെ സന്തോഷിച്ചു. അമ്പലത്തിലെത്തിയതും, അമ്മയും അനിയത്തിയും അയല്വക്കത്തുള്ള ചേച്ചിമാരും കൂടി ഒരു സ്ഥലത്തു ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഏതായലും ഇതു തന്നെ അവസരം. അമ്മയോടു ഏറെനേരം കേണിട്ടാണു കറങ്ങി വരാന് അനുവാദം തന്നത്, പരിപാടി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് ഇവിടെ എത്തണം എന്ന വ്യവസ്ഥയില്...
ഏതായാലും ഒന്നു കറങ്ങിവരാം എന്നു കരുതി അവന് കച്ചവടക്കാര് ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി. വളകച്ചവടക്കാരും, കളിപ്പാട്ടം വില്ക്കുന്നവരും കച്ചവടത്തിന്റെ ആവേശത്തിലാണ്. രാജു അതെല്ലാം നോക്കി കണ്ടു നടന്നു നീങ്ങി.
"അനിയത്തിക്കൊരു സെറ്റ് വള വാങ്ങിയാലൊ?" അവനോര്ത്തു. എപ്പോഴും അടികൂടുമെങ്കിലും അവളെ അവനു വല്ല്യ കാര്യമായിരുന്നു. ഒരു വളകടയിലെത്തി അവന് വളകള് തിരഞ്ഞു..
പെട്ടന്നാണ് ആ കടയില് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പെട്രൊമാക്സിന്റെ വെളിച്ചം അവന്റെ കണ്ണില് തട്ടിയത്. അവന് കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി നോക്കി.. അവന്റെയുള്ളില് ഒരു കുളിര്തെന്നല് വീശി. കടയുടെ ഒരറ്റത്തുനിന്നും ഒരു പെണ്കുട്ടി അവനെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നു... അവളുടെ ചുണ്ടില് ഒരു മന്ദഹാസമില്ലെ?.. ഉണ്ട്...
അവന് അറിയാതെ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അവള് അവനെത്തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകള് അവനോടെന്തൊ പറയണപോലെ അവന് തോന്നി..അതെ അവള് പറയുകയാണ് താന് എടുത്ത വളകള് കൊള്ളീല്ലാന്ന്.. അവന് അറിയാതെ ആ വളകള് തിരിച്ചു വച്ചിട്ട് വേറൊരു സെറ്റ് എടുത്തു അവളെ നോക്കി. അതും പോരാ എന്നര്ത്ഥത്തില് അവള് കണ്ണടച്ചു... അവന് വീണ്ടുമൊരു ജോടി വളകല് എടുത്ത് അവളെ നോക്കി... അവളുടെ കണ്ണൂകള് വിടര്ന്നു.. അതു മതിയെന്നു ആ കണ്ണൂകള് അവനോടു പറഞ്ഞു.. അവന് അതു വാങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ആ പെണ്കുട്ടിയും കൂടെയുള്ളവരും അവിടന്ന് നീങ്ങിതുടങ്ങിയിരുന്നു....
അവന് അറിയാതെ അവന്റെ കാലുകള് അവരെ പിന്തുടര്ന്നു.. അവര് പലഹാരകടയില് കേറിയതു കണ്ട് അവനും അവിടെ ചെന്നു ഓരൊ പലഹാരത്തിന്റെയും വില ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി... അവളും ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഓരൊ പലഹാരത്തിന്റെയും വില് കേള്ക്കുമ്പോള് അവനോര്ത്തു... അമ്മയോടു കുറച്ചൂടെ പൈസ വാങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന്...
പലഹാരങ്ങള് വാങ്ങി പെണ്കുട്ടിയും കൂട്ടരും അടുത്തുതന്നെയുള്ള കോഫി ഹൗസിലേക്കു കേറി.. ഏതൊ ഒരു ഉള്പ്രേരണമൂലമാവാം അവനും അവിടെ കേറി അവരുടെ അടുത്തയുള്ള ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുന്നു... സന്തോഷത്തോടെ അവന് ഒരു ചായക്കു ഒര്ഡര് കൊടുത്തു...
"കഴിക്കാന് എന്തേലും വേണൊ?"
"വേണ്ട" വെയിറ്ററുടെ ചോദ്യത്തിനു അലസമായി മറുപടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവനറിയാമായിരുന്നു ഇനി കയ്യില് ഒരു കോഫിക്കുള്ള പൈസ മാത്രമെ ഉള്ളുവെന്ന്...
ചായകുടിക്കിടയില് ഒളികണ്ണിട്ടുനോക്കുന്ന ആ പെണ്കുട്ടിയെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള് അവനു പെട്ടന്നൊരാശയം തോന്നി.. ഈ വള സെറ്റ് ആ കുട്ടിക്കു കൊടുത്താലൊ? അനിയത്തിക്കുവേണ്ടി ഇനിയും വാങ്ങാല്ലൊ... മാത്രമല്ല.. ഈ വളകള് ഈ കുട്ടിക്ക് നന്നായി ചേരുവേം ചെയ്യും...അങ്ങിനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടവന് അവളോടു കണ്ണുകള്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു...
"ഈ വളകള് ഞാന് നിനക്കു തരട്ടെ?"
അവളും തന്റെ കണ്ണൂകളാല് അവനെ അറിയിച്ചു..ഈ മേശപ്പുറത്തു വച്ചോളൂന്ന്...
ചായകുടി കഴിഞ്ഞു കൂടെയുള്ളവര് കൈകഴുകാന് പോയപ്പോള് അവന് പെട്ടന്നു ആ വള സെറ്റിന്റെ പൊതി അവളുടെ മേശപ്പുറത്തു കൊണ്ടുവച്ചു.. എന്നിട്ടു കൈകഴുകാനായി പോയി..തിരിച്ചുവന്നപ്പോള് അവള് ആ പൊതിയെടുത്തു തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള ബാഗില് ഇട്ടുകൊണ്ടു അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതാണു കണ്ടത്.. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനു അതിരില്ലായിരുന്നു...
കോഫി ഹൗസില് നിന്നും ഇറങ്ങിയ അവര് ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്കാണു പോയത്.. അവര്ക്കു പോവാനുള്ള ബസ് തയ്യാറായ് നില്ക്കുകയായിരുന്നു...അവര് അതില് കയറി...അല്പ സമയത്തിനു ശേഷം ബസ് നീങ്ങിതുടങ്ങി... അവള് ആരും കാണാതെ പിന്നില്നിന്നും അവളെ തന്നെ നോക്കിനില്ക്കുന്ന അവനെ കൈവീശി കാണിച്ചു.... പൂരത്തിരക്കയതിനാല് ബസ് മെല്ലെയാണു നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്നത്... അവന് ആ ബസിന്റെ പിറകെ ഏറെനേരം നടന്നു...
പെട്ടന്നാണ് അവന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയത്... അവന് അടുത്തുകണ്ട ഒരു കടയിലേക്കോടി.
"ചേട്ടാ... ആ പേനയൊന്നു തരാമൊ? ഒരു ചെറിയ പേപ്പറും.." ഒറ്റശ്വാസത്തില് അവനതു പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകള് ആ ബസിന്റെ പിറകെ ആയിരുന്നു...
തെല്ലൊരതിശയത്തോടെ ആ കടക്കാരന് കൊടുത്ത പേനയും പേപ്പറും വാങ്ങി അതില് അവന് തന്റെ പേരും സ്കൂളിന്റെ അഡ്രസ്സും എഴുതിയെടുത്ത് തിരികെ ഓടി..
അവന് നോക്കുമ്പോള് ബസ് കുറെയേറെ മുന്നോട്ട്പോയിരുന്നു... അവന് കച്ചവടക്കാര്ക്കിടയിലൂടെ ഓടി ബസ് എത്തിച്ചേരേണ്ട സ്റ്റോപ്പില് എത്തി കാത്തു നിന്നു... അല്പസമയത്തിനകം ബസ് എത്തിയതും അവന് അവളുടെ ശ്രദ്ധകിട്ടാനായി അല്പം മാറിനിന്നു..പക്ഷെ അവള് അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല....
ബസ് പതിയെ നീങ്ങിതുടങ്ങി... ഒരു പ്രാവിശ്യമെങ്കിലും അവള് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവന് ആ ബസ് പോയ ഭാഗത്തേക്കു നോക്കിനിന്നു...അവന് അറിയാതെ അവന്റെ കയ്യില് ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ആ കടലാസുതുണ്ട് ഊര്ന്ന് നിലത്തുവീണു....
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.
ReplyDeleteഅവിടവിടെ ചില അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ മാത്രമേ എടുത്ത്പറയാനുള്ളൂ.
ഇത് കഥയാണോ അതോ...?
kollamallo saare katha. Ithu saarumayi valla bhandavum undo?
ReplyDeleteoru manushyene kathayezhuthanum sammathikkooolle ningal :)
ReplyDeleteente ponnu maashe, ningal katha ezhithikolu, njan oru samsayam chodichu enne ullu. U carryon.
ReplyDeleteenta mashe, eppo katha onnum ezhuthathathu
ReplyDeletechaapalyam nannaayittundu vembi... congrats
ReplyDeleteകഥയല്ല നമ്മുടെ തട്ടകം ജ്യോതി :) അതോണ്ടുതന്നെ കഥയെഴുത്ത് കുറവാ ...
ReplyDeleteനന്ദി ഭായി വീണ്ടും വരിക...